بیش فعالی کودکان

علائم بیش فعالی در کودکان

چهارمین ویرایش راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی برای تشخیص اختلال بیش فعالی وجود نشانه های این اختلال را قبل از هفت سالگی ضروری می داند. با وجود این، درباره اعتبار شرایط سنی تردید وجود دارد. متخصصان باید الگوهای اساسی را که در هر سنی ممکن است ظاهر شوند مورد ملاحظه قرار دهند. اگرچه نشانه های اختلال بیش فعالی ممکن است در هر سنی ظاهر شود ولی نشانه های قطعی بیشتر در دوره سنی معین و به ویژه سطوح رشدی چشمگیرترند.

در زیر نشانه های ویژه افراد با اختلال بیش فعالی را در مراحل رشدی مختلف مورد ملاحظه قرار می دهیم.

علائم بیش فعالی در دوره نوزادی

دوره نوزادی

اگرچه اختلال بیش فعالی در دوره نوزادی به طور کاملا رسمی تشخیص داده نمی شود، اما آنهایی که در سنین پایین تر از دو سال برچسب بیش فعالی خورده اند، این برچسب را تا سن مدرسه حفظ کرده اند. نتایج پژوهشی نشان می دهد که والدین تقریبا یک سوم از کودکانی که اختلال بیش فعالی تشخیص داده شده اند، مشکلات خواب و تغذیه و رفتارهای آزارشی و آشفته حال بودن را به یاد می آورند. به عنوان نمونه، بسیاری از والدین فرزندان شان را در طول دوره نوزادی چنین توصیف می کنند:

  • پی در پی گریه می کنند و به سختی آرام می شوند.
  • اختلال های خواب دارند مثل خواب آلودگی شدید و بدون واکنش، یا خواب ناکافی که منجر به بی قراری و بیش فعالی می شود.
  • مشکلات تغذیه به خاطر اشتهای نامنظم، مشکل با مزه ها، مکیدن بد و ضعیف، و گریه زیاد به میزانی که در فرو بردن غذا مشکل دارند.
بیش فعالی در نوزادان

برخی از نوزادانی که اختلال بیش فعالی آنها دیرتر تشخیص داده شده بود، مشکلات حرکتی و توجه را نیز نشان می دادند.

یافته هایی نشان می دهند که مادران افسرده با خاتمه دادن سریع و ناگهانی به بازی با کودک باعث ایجاد برخی نشانه های بی توجهی در بین فرزندان شان می شوند که بدین وسیله می توان یک رابطه احتمالی بین اختلال بیش فعالی و افسردگی را بیان کرد.

بازی با کودکان بیش فعال

دوره پیش دبستانی

کودکان سه و چهار ساله عادی نمونه هایی از رفتارهای بی توجهی با بیش فعالی دارند که ممکن است ناشی از اختلال بیش فعالی باشد یا هیچ گونه ارتباطی با این اختلال نداشته باشد. اگرچه بسیاری از کودکان سه ساله نشانه های اختلال بیش فعالی را بروز می دهند اما تمایز آنها از کودکان عادی با خلق و خوی دشوار بسیار مشکل است. به هر حال، کودکانی که در سن پیش دبستانی به شدت بیش فعال هستد، احتمال دارد که در نوجوانی مشکلات رفتاری، رشد و یادگیری بیشتری داشته باشند. بنابراین بیش فعالی شدید در دوره پیش دبستانی ممکن است یکی از نخستین نشانه های بارز اختلال باشد و متخصصان را در تشخیص اختلال بیش فعالی هدایت کند.

علائم بیش فعالی در کودکان

یکی دیگر از نشانه های اختلال بیش فعالی به نشانه های فیزیولوژیکی مربوط می شود. نتایج مطالعه نشان داد که کودکان با اختلال بیش فعالی نسبت به کودکان عادی به میزان بیشتری به مشکلات معده ای و روده ای، تنفسی و پوستی مبتلا هستند. افزون بر این، هم شدت و هم مدت نشانه (6 ماه تا 1 سال) عوامل مهمی در تشخیص محسوب می شوند. در این سن درمانگران باید نشانه ها را در طول یک دوره زمانی طولانی مدت به وسیله معیارهای چهارمین ویرایش راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی برای تعیین اینکه آیا رفتارهای کودکان تغییر پیدا کرده است، ارزیابی کنند.

بیش فعالی در کودکان

نشانه های تشخیصی مهم عبارتند از:

  • بی قراری حرکتی (کودک اغلب در حرکت است یا آن گونه عمل می کند که گویی موتوری او را به حرکت وا می دارد.
  • کنجکاوی سیری ناپذیر.
  • پرجنب و جوش و گاهی اوقات بازی مخرب (شکستن ناگهانی اسباب بازی ها و لوازم خانه که دائما رخ می دهد؛ آسیب های ناگهانی بسیار رایج است.
  • پرتوقع نسبت به توجه والدین.
  • نافرمانی و سطح اطاعت پایین (به ویژه برای پسران)
  • حالت بدخلقی شدید (حالت بدخلقی کودکان با اختلال بیش فعالی از نظر فراوانی، شدت و مدت بیشتر از حالت کج خلقی یک کودک عادی است.)
  • مشکل در تکمیل تکالیف تحولی (از قبیل آموزش توالت رفتن)
  • خواب کم و ناآرام.
  • تاخیر در رشد زبان یا حرکت.
  • مشکلات خانوادگی (گرفتن و نگهداری توسط دایه، به ویژه با کودکان دارای مشکلات شدید).

دکتر محمدکاظم بخشنده فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *