علائم بیش فعالی در کودکان و نوجوانان

علائم بیش فعالی در کودکان چیست؟

دوره کودکی میانه (سنین 6 تا 12 سال)

بیشترین زمانی که کودکان نشانه های شدید اختلال بیش فعالی را بروز می دهند، سن کودکی میانه است. کودکان نزدیک به 9 سالگی بیشترین گروه سنی ای هستند که در مراکز بهداشت روانی دیده می شوند. در این دوره از کودکان انتظار می رود که با خواسته های جدیدی سازگار شوند، از قوانین پیروی کنند، در کلاس درس ساکت و آرام بنشینند و با بقیه دانش آموزان به معلم توجه کنند. کودکان با اختلال بیش فعالی ممکن است:

  • به راحتی حواسشان پرت شود.
  • به فعالیت های غیردرسی بپردازند.
  • در توجه پایدار نارسایی داشته باشند.
  • تکانشگر باشند.
  • پرخاشگری کنند.
  • در کلاس مثل دلقک ها عمل کنند.
  • در رابطه با همسالان مشکلات زیادی داشته باشند.

این رفتارها ممکن است با ساختارمند شدن و یا ماهیت طوطی وار تکالیف مدرسه وخیم تر شوند. به عنوان نمونه، کودک ممکن است احساس کند که تکالیف تعیین شده خیلی دشوار یا خیلی آسان و یا خسته کننده است. در نتیجه کودک تقویت کننده کم یا ناهماهنگ با تلاشی که برای یادگیری تکالیف لازم است، دریافت می کند. کمبود شدید تقویت کننده برای حفظ تلاش در موقعیت های چالش انگیز باعث می شود که کودکان از تلاش دست بکشند. در نتیجه، به عنوان افرادی تن پرور لقب بگیرند. کودکانی که در دوره کودکی میانه با اختلال بیش فعالی تشخیص داده شده اند، غالبا ناکامی های اجتماعی و تحصیلی دارند که منجر به عزت نفس پایین و افسردگی می شود. به عنوان مثال، آنها ممکن است احساس کنند کند ذهن هستند و کودکان دیگر آنها را دوست ندارند. این کودکان انواع مختلفی از تکانش گری رفتاری را نشان می دهند که باعث می شود در تکالیف تعیین شده عملکرد ضعیفی داشته باشند. آنها به وسیله داد زدن در کلاس، وول خوردن، ترک صندلی خود به طور مکرر یا برخاستن صرفا برای وارسی چیزی، به طور تکانشی عمل می کنند.

کودکان با اختلال بیش فعالی، تکانش گری شناختی خود را به وسیله اشتباه های مکرر، بی نظم بودن، انجام کار از روی بی دقتی بروز می دهند. آنها غالبا در موضوع هایی که واقعا می دانند، اشتباه می کنند زیرا توانایی خوداصلاحی کارهایشان را ندارند. سبک تکانش گری ممکن است موجب شود که دیگران فکر کنند آنها مشکلات نوشتن یا املا دارند (برخی نیز واقعا دارند) در حالی که ممکن است آنها در حقیقت خیلی بیشتر از آنچه عملکردشان نشان می دهد، بدانند. این عملکرد ضعیف بال ناتوانی یادگیری واقعی تفاوت دارد و غالبا بعد از درمان توسط پزشکان مغز و اعصاب کودکان، هنگامی که می توانند یادگیری واقعی خود را بروز دهند، مشخص می شود. همچنین،نارسایی مهارت های اجتماعی هم دذر این سن بسیار رایج است ولی این مشکل ناشی از یادگیری مهارت های اجتماعی نیست.  کودکان با اختلال بیش فعالی معمولا در انجام مهارت ها در زمان و مکان مورد نیاز ناتوان هستند. بنابرایان ، درمان نارسایی های مهارت های اجتماعی در صورت امکان به جای دفتر درمانگران باید در محیطی طبیعی صورت گیرد.

دوره نوجوانی

وقتی کودکان به سن نوجوانی می رسند، ممکن است بیش فعالی آشکار آنها کاهش یافته و تبدیل به حالت های بی قراری درونی شود. ممکن است تکانش گری جسمانی کاهش یابد اما توجه ضعیف و تکانش گری کلامی و شناختی اغلب باقی می ماند. نوجوانان با نشانه های اختلال بیش فعالی اضافی، معمولا تکالیف را به طور نابرابر انجام می دهند. به عنوان مثال، آنها ممکن است در یک پروژه کلاسی به طور کامل خلاق عمل کنند و در کلاس دیگر انجام تکالیف شان را فراموش کنند. احتمال اینکه نوجوانان با اختلال بیش قبل از پایان تحصیل، مدرسه را رها کنند، بسیار زیاد است. اغلب نوجوانان با اختلال بیش فعالی مشکلات زیر را دارند:

  • مشکلات انضیاطی و تعارض های خانوادگی
  • خشم و نوسان های سریع خلق
  • مشکل با مسئولان
  • عقب افتادگی قابل ملاحظه در عملکرد تحصیلی
  • روابط ضعیف با همسالان
  • عزت نفس پایین
  • نومیدی
  • فقدان انگیزه پیشرفت یا کوشش
  • رانندگی بد با سرعت غیرمجاز و آسیب رساندن به اتومبیل

معمولا رفتار یا رفتارهای ویژه نوجوانانی که به افسردگی یا دیگر بیماری های روان پزشکی مبتلا هستند، تمایز اختلال بیش فعالی را از اختلال های دیگر مشکل می سازد. متخصصان بالینی غالبا نوجوانان با اختلال بیش فعالی را به عنوان افرادی که اختلال رفتاری یا اختلال نافرمانی مقابله ای دارند تشخیص می دهند. اختلال بیش فعالی مراجعه کننده ممکن است از سال های اولیه زندگی شروع شده و در کنار رفتارهای ضداجتماعی باشد. با بروز مشکلات ضداجتماعی، نوجوانانی که از قبل روابط شان با والدین، معلمان و دوستان بد بوده است، بدنام تر می شوند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *