سندروم شیرخوار شل چیست؟

سندروم شیرخوار شل، نوعی بیماری است که در آن نوزاد به علت برخی از بیماری های ارثی از زمان تولد دارای عضلات سست می باشد.این دسته از نوزادان معمولاً در طول شبانه روز بی حال بوده و عموما هنگام حرکت دادن اندام هایشان توسط والدین، مقاومتی از خود بروز نمی دهند. در این بیماران انعطاف پذیری مفاصل بسیار زیاد است، به طوری که دامنه حرکت مفاصل در آنان به طور غیرطبیعی می باشد.

این نوزادان به دلیل ضعف عضلانی و بی حالی معمولاً تغذیه مناسبی نداشته و همین امر باعث ایجاد اختلال رشد در آنها می شود. گریه ضعیف، بی حالی و ضعف از علائم دیگر این بیماری در نوزادان است. علائم سندروم شیرخوار شل معمولاً با گذشت زمان بیشتر خود را نمایان می کند و عموما زمانی که انتظار می رود کودک قادر به گردن گرفتن یا نشستن باشد، چنین قابلیتی را از خود بروز نمی دهد.

علائم سندروم شیرخوار شل

علائم سندروم شیرخوار شل

ضعف عضلانی
ضعیف یا گریه ضعیف
تغذیه ضعیف در نوزادان
کودک شیرخوار ضعیف
داشتن وزن کم
عدم رشد نوزاد
بی حالی
کاهش حرکات
از دست دادن کنترل سر

گر نوزاد شیرخوار تا پایان 4 ماهگی کنترل گردن را نداشت، اگر از 6 ماهگی به بعد تمایل به نشستن نداشت و اگر تا پایان 1 سالگی، توانایی ایستادن بدون کمک را پیدا نکرد و اگر تا پایان 15 ماهگی توانایی راه رفتن بدون کمک را نداشت، لازم است به پزشک فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان مراجعه کرده تا با درمان به موقع، به بیمار کمک شود.

علت ایجاد سندروم شیرخوار شل

علت ایجاد سندروم شیرخوار شل

شل بودن نوزاد ممکن است به علت مشکلات داخل رحمی مادر یا بیماری‌هایی چون مننژیت به وجود آمده باشد که نوزاد در بدو تولد به آن دچار شده باشد. همچنین بیماری‌های مادرزادی یا بیماری‌هایی مانند سرخجه، یا مشکلاتی همچون وارد شدنضربه به مغز، زایمان دارای مشکل و مشکلات تنفسی و ریوی در بدو تولد، می‌توانند ایجاد این نوع سندروم شوند. عفونت های خونی در بدو تولد نیز یکی از دلایل شل شدن اندام‌های نوزادان می باشد. مشکلات ناشی از مغز و اعصاب و یا عضلات می تواند باعث ایجاد سندروم شیرخوار شل باشد.

درمان شل بودن اندام نوزادان

روش تشخیص سندروم شیرخوار شل

برای ارزیابی شل بودن شیرخوار، پزشک فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان معمولا به چند روش بیمار را ارزیابی می کند. در حالت طاق باز، کف دست نوزاد تحریک می شود و سپس نوزاد به آرامی به حالت نشسته کشانده میشود. در یک نوزاد نرمال تا قبل از 2 ماهگی سر به عقب می رود اما بعد از آن انتظار می رود که این عقب رفتن به کمترین حد خود رسیده باشد. در ارزیابی بعدی مجدداً به حالت طاق باز دست نوزاد در عرض قفسه سینه کشیده می شود. در حالت طبیعی آرنج میتواند تا خط وسط قفسه سینه و چانه کشیده شود.

دکتر محمدکاظم بخشنده فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *