سندرم پای بی قرار چیست؟

سندروم پای بی قرار یا همان بیماری ویلیس اکبوم ، نوعی اختلال خواب است که احساس ناخوشایندی را در اندام‌ ها به‌ ویژه در پاهای کودک ایجاد می کند.ایجاد احساسات ناخوشایند و ضعف در پای بیمار باعث می شود تا تمایل شدیدی به حرکت دادن آن داشته باشد. این حالت به‌ ویژه پس از رفتن به رخت‌خواب بروز می‌ کند و موجب بی خوابی می‌ شود. به همین دلیل این بیماری از اختلالات خواب به‌ شمار می‌ رود.

علائم سندرم پای بی قرار در کودکان

علائم سندرم پای بی قرار

کودکی که به سندرم پای بی قرار مبتلا می باشد احساس ناخوشایندی را در پاها و در برخی اوقات در بازوهای خود حس می‌ کند.همچنین تمایل شدیدی به حرکت دادن آنها دارد. از علائم کودکان مبتلا به سندروم پای بی قرار می توان به تیر کشیدن ، خارش وسوزش در پاها و بازوها، حالت خزیدن و تقلا کردن در حالت خوابیده، مورمور شدن پاها اشاره کرد.به همین دلیل کودک دچار این سندرم برای رهایی از این حس ناراحت کننده دائم پاهای خود را حرکت می دهد. این احساسات معمولا زمانی بروز می‌کنند که فرد در حال استراحت یا غیرفعال است و فقط درطول شب رخ نمی‌دهند. این علائم معمولا در هنگام غروب یا شب بیشتر شده و ممکن است برای مدت کوتاهی در صبح آرام شود.

علائم سندرم پای بی قرار معمولا با گذشت زمان بیشتر می شود ولی گاهی هفته‌ ها یا ماه‌ ها هیچ نشانه‌ ای از بیمار در کودک مشاهده نمی شود. اگر سندرم پای بی قرار ناشی از شرایط، بیماری های دیگر یا مصرف دارویی خاص باشد، به محض از بین رفتن عامل ایجاد کننده خود به خود برطرف می‌شود.

درمان سندرم پای بی قرار در کودکان

درمان سندرم پای بی قرار

از آنجایی که علائم سندرم پای بی قرار بر زندگی بیمار اثر می‌گذارد، درمان آن بسیار مهم است. برای درمان سندروم پای بی قرار روش‌های مختلفی وجود دارد، زیرا علت ریشه‌ ای سندرم پای بی قرار مشخص نیست. از نگاه پزشکان فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان، نخستین گام در درمان سندرم پای بی قراردر کودکان فهمیدن این مسئله است که آیا عاملی موجب بروز این مشکل شده است. برخی اوقات دلیل ایجاد سندرم پای بیقرارعواملی است که می‌توان آنها را برطرف کرد. این عوامل شامل عادت‌های روزانه، داروهای مورد مصرف فرد مبتلا به سندروم یا سایر عوامل محرک است.
مصرف کافئین موجب تشدید علائم سندرم پای بیقرار می‌شود. بنابراین کاهش مصرف این ماده به کاهش علائم سندرم پای بیقرار کمک می‌ کند. همچنین داروهایی نظیر آنتی هیستامین ها، ضد تهوع، ضد افسردگی و روان پریشی و مهارکننده های جذب سروتونین می تواند در ایجاد سندروم پای بی قرار موثر باشد. نارسایی کلیه در مرحله‌ی نهایی و آسیب‌های عصبی ناشی از دیابت می تواند باایجاد سندرم پای بیقرار مرتبط باشد. کم‌خونی ناشی از کمبود آهن نیز ارتباطی قوی با ایجاد و تشدید سندرم پای بی قرار دارد.

کودک مبتلا به سندرم پای بی قرار باید برنامه خواب منظمی داشته باشد. هرشب در ساعت مشخصی به رخت‌خواب برود و هر روز صبح نیز در ساعت مشخصی از خواب بیدار شود. اتاق خواب بیمار باید خنک، آرام و تاریک باشد. استفاده از عواملی را که مانع خواب می‌شوند در اتاق خواب‌ بیمار باید به حداقل برسد.2 تا 3 ساعت پیش از خواب کودک بیمار نباید به هیچ صفحه نمایشی نگاه کند. زیرا نور آبی این صفحه‌های نمایش موجب بر هم خوردن ریتم‌ شبانه‌ روزی وی می‌شود. ریتم شبانه‌ روزی به انسان کمک می‌کند تا چرخه‌ خواب طبیعی خود را حفظ کند. یک ساعت قبل از خواب میزان نور محیطی را که کودک در آن قرار دارد باید کاهش یابد. از دادن نوشیدنی‌های شیرین به بیمار باید پرهیز شود.
گرچه رعایت عادت‌های خواب سالم علائم سندرم پای بی قرار را برطرف نمی‌ کند، ولی موجب بهبود خواب می‌ شود و به جبران بخشی از اثرات سندرم پای بی قرار کمک می‌ کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *