خصوصیات و علائم کودکان مبتلا به اوتیسم

خصوصیات کودکان مبتلا به اوتیسم چیست؟

گسترش توانایی های مربوط به اجتماعی شدن

افراد دارای اُتیسم – به دلیل مشکلاتی که در برقراری ارتباط دارند – در ایجاد ارتباط دوستانه و همکاری در بازی های مشارکتی با دیگران مشکل دارند. در اغلب موارد، کودکان دارای اُتیسم برعکس کودکان دارای رشد عادی رفتار دیگران را تقلید نمی کنند و افکار و مشاهدات خود را مانند سایر کودکان با دیگران به اشتراک نمی گذارند. آنان اغلب سعی نمی کنند که به طور خودانگیخته با دیگران ارتباط برقرار کنند.

علی رغم وجود چالش پیش روی کودکان دارای اُتیسم در برقراری تعامل اجتماعی، میل به برقراری ارتباط در میان این افراد وجود دارد. کودکان دارای اُتیسم ممکن است برای آموزش مستقیم باشند. حتی برای کودکان دارای اتیسم ملایم که دارای رشد طبیعی در فرآیند زبان و گفتار هستند (تشخیصی که تحت عنوان آسپرگر شناخته شده است) نیز برقراری ارتباط با دیگران و شکل دهی ارتباط با گروه همسالان امری دشوار است زیرا که آنان نیز در درک قراردادهای اجتماعی و انگیزه های مرتبط با آن دشواری دارند. این ناهماهنگی اجتماعی حتی زمانی که بهره هوشی کودک بالاتر از حد معمول است و با استفاده از آزمون های عادی نمی تواند مورد ارزیابی قرار گیرد، نیز وجود دارد. کودکان قرارگرفته در انتهای طیف اختلالات اتیسم در شناسای رفتارهای مناسب ادراک اندکی از خود نشان می دهند و به دلیل ((سادگی و صداقت بیش از اندازه)) مورد انتقاد قرار می گیرند، اما اغلب افرادی که با آنان برخورد می کنند، متوجه بی ادعایی، صداقت و رک گویی آنان می شوند. گرچه این افراد به دلیل ناتوانی در برقراری ارتباط اجتماعی ممکن است نتوانند احساساتشان را در این مورد به خوبی انعکاس دهند، اما در معرض آسیب هاب اجتماعی قرار دارند؛ زیرا اغلب کسانی که در این سر طیف اختلالات اُتیسم قرار دارند فاقد ذخیره لغات مناسب برای توصیف و بیان احساسات خود هستند.

ارتباط

افراد دارای اُتیسم در ارتباط با رشد مهارت های زبانی مشکل دارند گاهی در 18 – 24 ماهگی توانایی گفتار را از دست می دهند (این نوع اختلال تحت عنوان اُتیسم پس رونده شناخته شده است) دیر زبان باز می کنند و یا اصلا صحبت نمی کنند. کودکان دارای این اختلال ممکن است کلمات را بشنوند اما قادر به درک معنی نباشند. ارتباطات غیرکلامی نیز در گروه کودکان دارای اُتیسم مختل می شود. معمولا افراد دارای اُتیسم در درک ژست و حالت های بدن (آنچه زبان بدن خوانده می شود) مشکل دارند. آن ها به اشیاء اشاره نمی کنند. ممکن است تماس چشمی برقرار نکنند و یا در برابر لبخند، با لبخند پاسخ ندهند. واکنش ها و یا فقدان پاسخ دهی آنان می تواند بسیار گوشه گیرانه باشد که در نتیجه وجود موانع ارتباطی میان آنان و سایر افراد ایجاد شود.

ارتباط در کودکان مبتلا به اوتیسم

رفتار (فعالیت ها و علایق)

کودکان دارای اُتیسم اغلب نسبت به اشیاء و جهان تخیلی وسواس و اشتغالات ذهنی خاصی از خود نشان می دهند (اغلب در ایجاد تمایز بین تخیل و واقعیت ناتوان هستند). این اشتغال ذهنی و وسواس معمولا بیشتر از حدی است که کودکان دارای رشد عادی از خود نشان می دهند. به عنوان مثال کودک ممکن است فقط با نخ بازی کند و یا رفتارهای یک حیوان را از خود نشان دهد. ممکن است در انتقال از یک فعالیت به فعالیتی دیگر مشکل داشته باشد و اصرار داشته باشد که یک فعالیت عادی و یا تشریفات خاصی – حتی رفتار و یا تشریفات فاقد معنی – را تکرار کند. رفتارهای تکراری مانند تکان دادن دست، تکان دادن خود و یا راه رفتن روی نوک پنجه تبدیل به نوعی عادت شود.

راه رفتن روی نوک پنجه پا در کودکان

پزشکان اطمینان دارند که اُتیسم نحوه عملکرد فرد را تغییر می دهد ( و تشریح مغز فرد دارای اتیسم نشان دهنده وجود اختلالاتی در بخش های مختلف است) و باعث می شود که گاهی علائم رفتاری مشخصی از خود نشان دهد. هر یک از علائم رفتاری در گستره ای از ملایم تا شدید قرار دارند. برای پیچیده تر کردن شرایط، می توان گفت که تمام کودکان دارای اُتیسم همه علائم رفتاری مربوط به اختلال را از خود نشان نمی دهند. علائم رفتاری بر فرآیند تشخیص حاکم هستند و درمان را دشوار می کند.

ناتوانی ذهنی در کودکان اوتیسم

مشکلات همراه

مشکلات دیگری همراه با اُتیسم مشاهده می شود که تشخیص را دشوارتر کرده و فرآیند درمان را پیچیده تر می کند. بعضی از مشکلات همراه عبارتند از:

اختلال وسواس عملی در کودکان

اگر این اختلالات همراه با علائم اُتیسم بروز یابد تحت عنوان اختلالات کوموربید(همراه) نامیده می شوند و باید توسط فرد تشخیص دهنده اختلال، از نظر میزان اهمیت ((وزنی)) یکسان دریافت کند. شرایط همراه دیگری وجود دارد که نسبت به اتیسم در درجه دوم اهمیت قرار دارند. برای نمونه ای از این دسته از اختلالات می توان به افسردگی اشاره کرد. به عبارت دیگر، دشواری فرد در انجام تعامل با محیط و برقراری ارتباط با دیگران می توان عاملی برای ایجاد اختلال افسردگی باشد.

دکتر محمدکاظم بخشنده فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *